SIVA4KIDS



	Schrijf U nu in voor de gratis nieuwsbrief

Waargebeurde verhaal over de Tsunami kinderen - Mullaittivu (Noord Sri Lanka)
door Sutha Thiruchelvam

Gedurende ongeveer 6 maanden heb ik vrijwilligerswerk gedaan bij het kindertehuis van Senthalir Siruvar Illam, Mullaithevu, Sri Lanka – een gebied dat was getroffen door 30 jaar burgeroorlog tussen Tamils en Singhalezen. De tsunami eiste het leven van meer dan de helft van de kinderen, en de hele wereld was hier intensief getuige van via de media. Terwijl de kinderen de slachtoffers waren van de tsunami, waren wij hier het “slachtoffer” van de wereldwijde media. Hoeveel hebben we nu ècht gehoord van de grootste natuurramp van de moderne tijd? Deze kinderen hebben al een oorlog moeten doorstaan welke door de mens was veroorzaakt. Daarnaast overkwam hen de rampspoed van een zo mogelijk nog zwaardere vernietigende kracht – de tsunami en de overstromingen. We hebben allemaal kunnen zien hoe zij stierven, een voor een, duizenden na duizenden. Maar hoeveel van ons wisten hoe deze kinderen eigenlijk leefden?

Mijn reis naar Sri Lanka was een morele plicht voor mij welke ik gewoon moest vervullen. Vanuit mijn Tamil-cultuur en mijn Deense achtergrond zag ik er naar uit mijn moederland, Sri Lanka, van dienst te kunnen zijn, iets waar ik lang naar heb uitgezien.

Ik dank mijn ouders dat zij mij Tamil hebben leren spreken, waardoor ik heb kunnen communiceren met de kinderen in hun eigen taal. Dit was een van de belangrijkste benodigde middelen om de diepe duisternis en pijn in de ziel van de kinderen in het verwoeste Mullaittivu te kunnen openen.

Voorafgaand aan mijn reis heb ik in Denemarken veel tijd besteed aan het inzamelen van speelgoed, kleding, schoolmaterialen als (kleur)potloden, boeken, etc. Het was een dusdanig grote hoeveelheid spullen dat ik apart toestemming aan moest vragen voor de ruim 15 kg extra bagage. Toen was ik eindelijk klaar voor mijn lang verwachte reis.

In het kindertehuis woonden 115 nieuwsgierige en energieke kinderen van tussen de 9 maanden en 17 jaar oud. Vanaf dag 1 voelde ik mij een van hen. Zij leken erg gelukkig en spelbereid met mijn aanwezigheid als een nieuw lid van de groep. Ik ben dankbaar dat ik hier deel van uit heb mogen maken gedurende mijn verblijf.

Ik werkte in de middagen en avonden, nadat de kinderen uit school kwamen. De brandende middagzon vergde het grootste deel van mijn energie. Het nadeel van deze werkuren was dat er amper licht was in de avonduren, want er was slechts een klein petroleumlampje voorhanden.

Er was een klein leslokaal met een paar tafels, banken en een bord. Hier gebeurde het meest. Sommige kinderen renden wat rond in hun spel, terwijl anderen speelden met een bal. Een paar van de kleinere kinderen studeerden voor hun examens. De omstandigheden waren zo slecht dat ik mij amper kon voorstellen dat deze kinderen de gelegenheid kregen hun huiswerk te doen. Niet eerder dan tegen een uur of elf was er een beetje rust om verder te studeren met behulp van het petroleumlampje.

Ik had een paar Engelse boeken, boeken over computers en een paar andere educatieve boeken meegenomen voor de kinderen. Ik had ook mijn computer (laptop) meegenomen. Het was een grote verrassing voor hen een computer te zien, aangezien ze een computer alleen van plaatjes in boeken kenden. Een van de jongens kwam naar me toe en liet mij een tekening zien, en hij wees naar mijn computer. Ik kon de trots in zijn ogen zien dat hij helemaal zelf voor het eerst een computer had getekend.

Het was maar moeilijk om al de 30 kinderen tevreden te stellen en ze over de computer te leren, aangezien er maar beperkt elektriciteit beschikbaar was (tussen 18:00 en 21:00 uur). Het was ook nogal een opgave deze 30 kinderen in een klein kantoortje bij elkaar te stoppen.

De kinderen kwamen op verschillende tijden uit school. De jongste waren vroeg vrij, en de oudere kinderen wat later. Dit gaf me een zekere routine, waarin ik ze in bepaalde groepen kon indelen op volgorde van het tijdstip waarop zij “thuis” kwamen. Ook zat vaak de hele groep bij elkaar na school, aangezien hun (onderwijs)niveau gemiddelde wel ongeveer gelijk was.

De kinderen waren heel enthousiast Engels te leren, maar hun introverte karakter en gebrek aan zelfvertrouwen was vaak een obstakel de taal verder te ontwikkelen. De eerste uren met de kinderen in de klas waren heel bijzonder voor mij. De kinderen zaten op de grond, ze waren muisstil en keken naar beneden, terwijl ik nog wel een stoel had om op te zitten. Maar als ik wat vroeg, dan stonden ze pijlsnel op om een antwoord te kunnen geven, waarna ze net zo snel weer braaf gingen zitten. Hier was ik in Denemarken helemaal niet aan gewend. Ik legde hen uit dat er in Denemarken helemaal niet zo'n grote afstand is tussen docent en leerling, zoals dit in Sri Lanka wel het geval is. Ik vertelde ze dat het in Denemarken geen probleem is de docent bij de voornaam te noemen. De volgende dag hoorde ik dat een aantal personeelsleden erg boos was geworden op een van de kinderen toen zij hoorden dat deze mij bij mijn voornaam had aangesproken. Dit werd door het personeel van het kindertehuis als respectloos ervaren!

In de weekends gaf ik de kinderen les in dans, theater en kinderspelen. Al snel bleek dat er een tekort aan lesmaterialen was, en eigenlijk kon ik alleen maar het speelgoed en de spullen gebruiken die ik had meegebracht uit Denemarken. Toch was dit vaak precies genoeg de kinderen aandacht te geven en te boeien. Ik heb het als een grote gift ervaren te zien hoe hun gezichten zich vervulden van energie en motivatie om meer te leren, hetgeen mij uiteraard motiveerde door te gaan met het uitvoeren van taken in het tehuis.

Mijn favorieten waren de kleinste engeltjes. ’s Morgens hielp ik de kleinsten met wassen, tanden poetsen, aankleden en ontbijt maken. Daarna speelden we wat. Veel van de kleine kinderen hadden een soort huidinfectie. Er was helaas maar een dokter in de buurt die eens per maand een kijkje kon komen nemen. Helaas was het geleverde medicijn ook niet erg effectief, want vaak kwamen de infecties kort na behandeling weer terug.

Wanneer het personeel van het tehuis wat tijd over had, ging ik vaak wat Workshops met ze doen. Ik was vastbesloten te proberen de manier van zorg wat aan te passen. Hier was ik helaas niet zo succesvol in. Het was geen prettig gevoel te zien hoe geïrriteerd het personeel soms werd wanneer zij de kinderen straften als ze wat luidruchtig of ongehoorzaam waren. De kinderen werden ook niet geprezen of aangemoedigd als ze iets hadden gedaan waar zij trots op waren of konden zijn, dus de manier hoe zij werden grootgebracht, was naar Westerse maatstaven niet echt kindvriendelijk te noemen. Dit soort reacties in hun werk waren overigens wel het resultaat van het zware leven met vervelende ervaringen welke de meeste hebben ondervonden. De meeste vrouwen die in het tehuis werkten, hadden hun man, kinderen en eigendommen verloren in de oorlog. Ze woonden en werkten in het kindertehuis zonder zelf de juiste professionele hulp te krijgen welke ze zelf ook hard nodig hadden. Ook zij voelden zich machteloos en ontmoedigd. Er waren 115 kinderen en slechts 8 werknemers. Twee waren verantwoordelijk voor de keuken, een persoon verzorgde de allerkleinsten, een persoon verrichtte administratieve werkzaamheden, en de rest hielp overal mee waar dat nodig was.

De oudere kinderen hielpen mee in de keuken, met schoonmaken en met het onderhoud van de tuin. Onderling werden taken verdeeld en uitgewisseld op een bewonderenswaardige wijze voor kinderen van die leeftijd.

Mijn grootste wens was toenadering tot deze kinderen te vinden om hen de zorg en aandacht te geven waar zij zo naar verlangden. Het was erg moeilijk je voor te stellen dat deze kinderen al vele slechte en donkere ervaringen hebben moeten ondergaan, maar toch waren zij nog vrolijk, energiek en ambitieus. Maar toen de nacht viel, hoorde ik diezelfde kinderen huilen, roepen om hun moeder, of ze zaten eenzaam in een hoekje in het niets voor zich uit te staren.

Ik voelde me volkomen machteloos dit telkens weer aan te zien. Een meisje was geld aan het sparen in de hoop haar ouders terug te kunnen vinden. Men vertelde mij dat ze toen ze 6 jaar oud was door een vreemde was ontvoerd om haar kinderarbeid te laten doen. Na 5 jaar hel was ze er in geslaagd weg te komen, en ze kwam terecht bij het kindertehuis. Een ander meisje vertelde dat ze een kind van een jaar oud had, terwijl ze zelf net 15 jaar oud was. Ik vroeg haar meer te vertellen over het verhaal hierachter, maar ze zei zich hier niks meer van te herinneren. Een medewerker vertelde me later dat ze eerder volledig getraumatiseerd door de straten zwierf nadat ze was verkracht.

Het jongste kind was 9 maanden oud, en vertoonde tekenen van onderontwikkeling. Het was verschrikkelijk moeilijk aan te moeten zien hoe dit kleine kind op zo'n jonge leeftijd vaak leed aan krampaanvallen, maar de financiële middelen van het tehuis waren te beperkt om dit kind te voorzien van de juiste behandeling.

Mijn reis door Sri Lanka was ongelooflijk leerzaam, zowel cultureel als persoonlijk. Deze reis bood mij de gelegenheid een van de donkere kanten van de burgeroorlog van dichtbij te kunnen observeren. Het openbaarde de treurige en erbarmelijke omstandigheden waar deze kinderen in moeten leven als gevolg van de burgeroorlog. Deze ervaringen hebben mij richting mijn persoonlijke grenzen geduwd. Het gaf een heel ander perspectief op het leven zelf. Voor welke waarden moet ik vechten als een persoon van deze wereld? Wat is er allemaal buiten mijn zo goed beschermde thuisomgeving in Denemarken? Deze kinderen proberen niet alleen een oorlog en/of een natuurramp te overleven, het gaat hier ook om de kwaliteit van leven en het recht op een goed leven en een goede toekomst.

Dat is waarom ik erg blij ben mijn echte verhaal te kunnen vertellen aan S4K en ik hoop dat deze nieuwe jonge organisatie daadwerkelijk iets kan betekenen voor de duizenden andere kinderen welke het slachtoffer zijn geworden van de oorlog of de tsunami in Sri Lanka. Stichting Siva for Kids, bedankt!